Vanaf het begin van mijn eerste projecten in de fotografie van mannelijke modellen heb ik me beziggehouden met de vraag hoe je fotografie zo kunt ensceneren dat het niet alleen afbeeldt, maar ook verhalen vertelt en stemmingen laat beleven. Een van mijn grootste passies daarbij is het gebruik van zwartlicht. Dit bijzondere licht heeft voor mij iets diep magisch: het verandert de waarneming, brengt onzichtbare dingen aan het licht en dompelt zelfs vertrouwde motieven onder in een volledig nieuwe, geheimzinnige aura. Ik heb daarbij vooral graag kunnen bouwen op de ervaring van fotografe Barbara Frommann.
Vooral wanneer ik met mannelijke modellen werk, gebruik ik zwartlicht graag om hun lichamelijkheid te transformeren in iets buitenaards, fantastisch. In de studio kan ik gecontroleerd experimenteren, de ruimte verduisteren en gericht met fluorescerende materialen werken. Daarbij worden UV-reflecterende contactlenzen gebruikt, die de blik van mijn modellen in een griezelige, bijna bovennatuurlijke gloed veranderen. Zulke ogen zijn geen bloot effect – ze geven het hele portret een bijna mythische diepte, alsof de toeschouwer in een andere dimensie wordt getrokken.
Maar zwartlicht leeft niet alleen van kleine details, maar ook van het spel op de huid. Een fascinerend medium is daarbij bodypainting met UV-actieve kleuren. Wanneer ik op de naakte of gedeeltelijk geklede huid van mijn modellen patronen laat ontstaan – soms filigraanlijnen, soms grootschalige ornamenten – lijkt het alsof het lichaam zelf een levend beeldhouwwerk van licht wordt. Onder normaal licht blijft veel verborgen, maar in de UV-schijn komen de vormen naar voren als runen, tatoeages of geheimzinnige tekens die over een andere wereld vertellen. Dat is bijzonder aantrekkelijk, omdat het enerzijds het lichaam benadrukt, anderzijds vervreemdt en in een artistieke context plaatst.
Zwartlicht in actie in de Georgskapelle
Naast mijn werk in de fotostudio Brähler heb ik ook een bijzondere relatie met historische ruimtes – vooral met de Georgskapelle op het Alte Friedhof in Bonn. Deze kapel is een plek vol geschiedenis, stilte en sacrale waardigheid. Wanneer ik zwartlicht in deze ruimte gebruik, ontstaat er een contrast dat me steeds weer opnieuw fascineert: het oude gebouw, dat zelfs bij zwak licht zijn eeuwen ademt, en daarbij de moderne, fluorescerende effecten op de lichamen van de modellen. Dit contrast tussen historie en futuristisch aandoende gloed creëert een beeldtaal die iets onwerkelijks, bijna sacraals heeft – alsof geesten uit het verleden samenkomen met wezens uit een nog onbekende toekomst.
Het werken met uraanglas, dat onder UV-licht geheimzinnig fluoresceert, voegt een verdere dimensie toe. Een eenvoudig glas dat je in de handen van het model legt of op de achtergrond plaatst, begint te gloeien als een artefact uit een vergeten tijdperk. Samen met de UV-contactlenzen en de bodypainting ontstaat zo een totaalbeeld dat niet meer alleen fotografie is, maar enscenering, verhaal, ja bijna een theaterstuk van licht.
Wat me zo enthousiast maakt over dit werk, is de veelzijdigheid. In de Fotostudio Brähler in Wuppertal heb ik de volledige controle: ik kan precies met schaduwen, hoeken en kleuren spelen, de intensiteit van het zwartlicht variëren en de effecten stuk voor stuk opbouwen. In de kapel daarentegen laat ik me sterker door de ruimte beïnvloeden. Daar werken de schaduwen dieper, de contouren ruwer, en het zwartlicht ontvouwt zich anders, omdat het interageert met de architectuur. Zo ontstaan er beelden die niet alleen modellen in scène zetten, maar ook de aura van de plek zelf.
Zwartlicht verandert modellen in demonen
Voor mij is zwartlicht een instrument van transformatie. Het verandert jonge mannen in coole vampiers, wellustige demonen of hitsige weerwolven, waardoor ze tegelijkertijd sterk, kwetsbaar, sensueel en buitenaards lijken. Het nodigt de kijker uit om zich op een reis naar onbekende sferen te begeven.
Uiteindelijk gaat het mij er niet om effecten omwille van de effecten te gebruiken. Ik wil met zwartlicht sferen creëren die emoties oproepen – fascinatie, verwondering, misschien ook een beetje onbehagen. Want juist in die mix ligt voor mij de kracht van de fotografie: ze moet niet alleen bevallen, maar ook uitdagen, vragen stellen en de fantasie stimuleren.
Zwartlicht is daarvoor mijn favoriete instrument – geheimzinnig, magisch en altijd een beetje onberekenbaar.
